Boek: Je bent jong en je krijgt wat.

Geschreven door Corien Plaisier

23/10/2020

In mijn laatste blog heb ik beloofd recensies van boeken die ik heb gelezen in de zuurstofcabine, op deze website te plaatsen. Mijn eerste recensie is van één van laatste boeken die ik daar heb gelezen. Dit autobiografische verhaal gaat over Monique, een jonge vrouw van 28 jaar, die baarmoederhalskanker blijkt te hebben. Dit thema spreekt mij aan, omdat ik zelf pas 27 jaar was toen ik de eerste keer kanker kreeg. En ik heb tot nu toe nog niet zoveel ervaringsboeken gelezen van jonge mensen. Het meisje met de negen pruiken, van Sophie van der Stap, heb ik ooit gelezen, maar zij was 21 jaar. Dat voelde voor mij iets anders. Ik zal dat nog eens herlezen en er later een recensie over plaatsen.

Waar gaat Je bent jong en je krijgt wat over?

Monique staat vol in het werkende leven op het moment dat ze kanker blijkt te hebben. Zij is mede- oprichter en eigenaar van de website culy.nl, waar zij in het begin van het boek nog werkt als hoofredacteur. Zij beschrijft eerst indringend de periode tot de diagnose. Heel open vertelt ze hoe het voelt om lichamelijk onderzocht te worden door een gynaecoloog. Hoe ze zich verloren voelt in de diverse ziekenhuizen waar ze komt tot de onderzoeken zijn afgerond. Ze is alleenstaand en gaat samen met vriendinnen, haar vader en haar zus het proces van de onderzoeken in. Dit traject duurt alles bij elkaar ongeveer een half jaar. Daarna begint de periode van haar operatie en herstel.

Monique van Loon is een vechter

Ze beschrijft zeer plastisch hoe het is om te herstellen na het nemen van een biopt van haar baarmoederhals.  De inspanning die ze levert – en in het boek een paar keer beschrijft – om de deur uit te gaan en een kop koffie te halen bij het café om de hoek, laten zien wat een vechter ze is. Ze grijpt zichzelf iedere keer weer bij de kladden om er bovenop te komen. Al moet ze als ze thuis is wel herstellen van haar tocht naar die kop koffie, ze heeft het toch maar mooi gedaan. Dat vond ik heel herkenbaar. Haar wil om haar werk op te pakken zodra ze het lichamelijk weer een beetje aankon, begrijp ik heel goed. Zo snel mogelijk gezond worden en er weer bij horen lijkt haar drijfveer.

Leuke anekdotes rondom de zorg

Grappig is haar beschrijving van het geluid van de MRI, “een bijzonder slechte uitvoering van een tranceconcert. Tiësto zou zich diep schamen”. En ook de constatering dat een belafspraak met een arts rond twaalf uur “geen zak voorstelt” (ze wordt uiteindelijk pas om twee uur gebeld), is zeer herkenbaar. Dat geldt trouwens ook voor de beschrijving die daarna volgt van de rest van het ziekte- en herstelproces.

Aanrader voor ervaringsdeskundigen en anderen

Als je wilt weten hoe het is om jong en kankerpatiënt te zijn, is dit boek een aanrader. Voor mij als ex-kankerpatiënt is dit boek een fijne manier om terug te kijken en te verwerken wat mij is overkomen. Het boek is absoluut niet vanuit een slachtofferpositie geschreven, maar vanuit kracht. Dat spreekt mij erg aan.

 

Dit vind je misschien ook leuk…