Column: Gezicht van half vijf

Geschreven door Corien Plaisier

02/11/2020

Toen ik in mei 1992 non-hodgkin bleek te hebben, werkte ik op de communicatieafdeling van een automerk. Ik werkte er pas anderhalf jaar toen ik ziek werd. Ik had een leuke, uitdagende baan en werkte er graag. Het was een gezellige afdeling; we waren met een man of tien. Buiten de afdeling werkten ook fijne mensen waar ik af en toe mijn verhaal bij kwijt kon.

Ziek zijn en werken

Tijdens de chemo’s en bestralingen werkte ik gewoon door. Soms was ik een paar dagen ziek thuis, maar daarna ging ik weer aan de slag. In het begin van mijn ziekte werkte ik nog fulltime, na een tijdje ging dat het niet meer en vertrok ik om een uur of drie naar huis.  Later, toen de chemo’s achter de rug waren en de bestralingen startten, werkte ik halve dagen. ’s Ochtends werken, lunchen, daarna naar het bestralingsinstituut en tot slot naar huis om te rusten. In het arbeidsproces blijven, mijn zinnen verzetten, zelf autorijden naar de kliniek en vooral niet ziek thuis zijn, heeft me door deze periode heen gesleept.

Geen bloemen en fruitmanden

Ik verbood mijn collega’s om bloemen en fruitmanden te sturen, want ik dacht “Als we dat gaan doen, voel ik me zo ziek en ga ik misschien wel dood”. Ik was tenslotte pas 27 jaar oud; het hoorde niet bij mijn leeftijd om zo ziek te zijn, zo voelde ik dat. Nadat de therapie was afgerond, ben ik tot het eind van het jaar halve dagen blijven werken. Maar toen het nieuwe kalenderjaar van start ging, waren mijn werkgever en ik er klaar mee. Ik ging weer fulltime werken.

Het eind van je werktijd halen

Je kent vast wel dat “cup-a-soup” gevoel dat je af en toe hebt, waarbij je aan het eind van de dag uitgeblust bent en nog een uur of een half uur moet werken tot je naar huis kan. Omdat mijn huid in de winter altijd vrij wit wordt en mijn haar toen nog helemaal donker was, zag ik er rond die tijd altijd extra wit uit. De secretaresse van de afdeling had die ‘look’ van mij ooit al eens omgedoopt naar ‘het gezicht van half vijf’.

Gezicht van half vijf om twee uur

Het viel me tegen om weer hele dagen te werken. Met mijn energie bleek het toch niet zo goed gesteld als ik gedacht had. Het was natuurlijk ook winter, dat was voor mij altijd al een lastige periode qua energie. Steeds vaker had ik het gevoel het einde van de middag niet te halen. In deze periode had ik soms om twee uur in de middag al een gezicht van half vijf. Gelukkig vertelden mijn collega’s me dat ook. Dan nam ik even pauze met een beker chocolademelk of zo. Lekker veel suikers om mijn sugardip op te vangen. Een heel enkel keertje ging ik gewoon eerder naar huis. Al was flexibel zijn met je werktijden en thuiswerken toen helemaal nog niet de gewoonte. Achteraf had ik er langer over moeten doen om weer volledig te gaan werken en had ik eerst aan mijn conditie moeten gaan werken. Maar ja, achteraf is iedereen briljant.

 

Dit vind je misschien ook leuk…