De verschillende stadia van de rouwcurve als je kanker hebt

rouwcurve en kanker

Geschreven door Corien Plaisier

09/12/2020

Tijdens een opdracht bij een advocatenpraktijk voor echtscheidingen, maakte ik voor het eerst kennis met de rouwcurve. Toen ik ging onderzoeken wat dit precies inhoudt, viel me op dat, al was het model nieuw voor me, ik de verschillende stadia van rouw direct herkende.

Wie bedacht de rouwcurve?

Dit model is bedacht door Elisabeth Kübler-Ross. Een psychiater die in 1926 geboren is in Zwitserland. Ze studeerde geneeskunde, trouwde met de heer Ross en emigreerde met hem naar Amerika. Daar heeft ze zich verder verdiept in de psychiatrie en bedacht ze het rouwverwerkingsmodel. Tijdens mijn research voor dit blog las ik dat het model al een flinke tijd bestaat en niet iedereen er even blij mee is. Maar ik herkende de verschillende stadia die mevrouw Kübler-Ross heeft beschreven wel. Misschien heb jij er ook wat aan.

Wat is de rouwcurve?

De curve beschrijft de verschillende stadia die je doormaakt als je in een situatie terechtkomt van verandering. Dit model beschrijft de intensiteit van je emoties als je te maken krijgt met verlies. Bijvoorbeeld door het overlijden van een dierbare, een echtscheiding, je baan of je gezondheid. Op de y-as staat de intensiteit van de emotie en op de x-as de tijd. Je herkent het vast wel; als je iets verschrikkelijks meemaakt is de kans groot dat ontkennen, boosheid, onderhandelen, verdriet, verwerken en aanvaarden allemaal voorbij komen. Niet per se in die volgorde trouwens. Het onderstaande plaatje laat zien dat de emoties soms hoog kunnen oplopen.

Wat gebeurde er met mij?

Toen ik voor het eerst hoorde dat ik kanker, had ontkende ik het. Non-hodgkin, dat kon toch geen kanker zijn? Tot mijn toenmalige buurvrouw – Google bestond nog niet – me vertelde dat dit hetzelfde is als lymfklierkanker. Dat was even slikken. Boos ben ik natuurlijk ook geweest; waarom overkwam mij dit, ik was pas 27! In het begin heb ik echt wel gehuild, maar ook weer niet te lang. Ik had werk te doen. Therapie moest mij beter maken. Tijdens een vakantie, een half jaar na de behandelingen, kwam al dat verdriet en de frustratie er ineens uit. Ik heb een hele dag lopen huilen. Ik kon gewoon niet meer stoppen. Uiteindelijk is het me gelukt te verwerken wat ik had meegemaakt en te aanvaarden dat dit nu eenmaal op mijn pad is gekomen.

En de tweede keer?

Ja, dan denk je dat je het verwerkt hebt. Maar toen ik de tweede keer hoorde dat ik kanker had, schoot ik heel snel door de rouwcurve heen. De fase van ontkenning duurde ongeveer tien minuten en ik werd verschrikkelijk boos toen de arts mij belde dat ik mogelijk borstkanker had en ze aanvullend onderzoek wilde doen. Daarna was ik natuurlijk verdrietig. Maar ook nu weer niet te lang, want er was wederom werk aan de winkel. Ik moest geopereerd worden en daarna volgden zestien bestralingen. Door een aantal gesprekken te voeren met een maatschappelijk werker, heb ik deze en mijn eerdere ervaring met kanker opnieuw verwerkt. Helemaal weg is de emotie nooit, maar dat hoeft ook niet.

Dit vind je misschien ook leuk…