Mijn verhaal

doorleven na de tweede keer kanker

Geschreven door Corien Plaisier

15/03/2020

Hoe ging het bij mij?

Geen idee of je er wat aan hebt, maar ik hecht er waarde aan mijn ervaring met kanker met je te delen. Dit verhaal begint toen ik 27 jaar oud was. Ik werkte op een communicatie afdeling van een grote auto-importeur en was al tien jaar samen met mijn René. We waren toe aan een volgende stap in ons leven. Trouwen en kindjes krijgen. Dat liep even anders…

Net getrouwd

Een paar maanden na ons huwelijk, werd bij mij een non-hodgkin lymfoom geconstateerd in mijn rechterborst. Een donkere periode van in totaal vier keer chemotherapie per drie weken en bestralingen volgde. Al na de eerste chemo vielen mijn haren uit. Ik werkte tussen de behandelingen gewoon door. Chemo, dan een paar dagen ziek thuis en weer aan de slag. Mijn gevoel zei me dat als ik zou stoppen, ik alleen maar zieker zou worden. Juist doorwerken en mijn zinnen verzetten heeft me erg geholpen. Tijdens de bestralingen werkte ik halve dagen. In de ochtend ging ik eerst werken, daarna naar het bestralingsinstituut en ’s middags rusten. Die twintig bestralingen waren om voor ik er erg in had. Mijn conditie werd natuurlijk slechter en ook geestelijk kreeg ik het een en ander te verwerken. Ik was echt geraakt door het feit dat dit mij op zo jonge leeftijd kon overkomen. Ik had hele andere gedachten gehad over mijn toekomst. Door veel te praten met mijn moeder en met een paar goede vrienden en collega’s, kwam ik er weer bovenop. Geestelijke nazorg door een professional heb ik niet opgezocht, maar naar mijn idee was dat er ook niet echt in die tijd. Het werd me zeker niet aangeboden.

En daarna?

Gelukkig knapte ik snel op na de behandelingen en kon ik na een paar maanden weer full-time aan de slag. Mijn werkgever vond ook wel dat het lang genoeg geduurd had. Alles bij elkaar ben ik zeven maanden niet volledig aan het werk geweest waarvan ik in totaal vijf weken full-time ziek was. Dat viel best wel mee, denk ik nu. Ik kon weer werken, maar het heeft zeker een jaar geduurd voor ik me weer een beetje lekker begon te voelen. Moest ik bijvoorbeeld in werktijd naar een afspraak waarvoor ik in totaal 200 km moest rijden, dan kostte me dat echt veel energie. Achteraf had ik beter voor mezelf op moeten komen, maar ik wilde zo graag weer gewoon gezond zijn en lekker werken. Ongeveer een jaar na de start van de eerste behandelingen was ik helemaal op, ik had huilbuien en was gewoon doodmoe. Het leek wel of wat ik had meegemaakt toen pas echt tot me doordrong. Ik ben drie weken thuis geweest en heb geluierd en veel gelezen. Ook nu was er geen professional waar ik mee kon praten.

Toch nog kindjes

Heel blij waren we toen ik 2,5 jaar na de diagnose zwanger bleek te zijn van onze zoon en dik drie jaar later volgde er nog een dochter. We waren de koning te rijk dat dit na de zware behandelingen allemaal mogelijk bleek. Die jaren met kleine kinderen zijn gewoonlijk fysiek al zwaar, maar ik had het gevoel dat ik niet meer fit zou worden. Toen ik 40 werd zei iemand: “Ach ja, we zijn geen 30 meer”. Dat herkende ik niet. Ik werd juist steeds fitter, met kinderen die zichzelf steeds meer konden redden. Zo goed had ik me in jaren niet gevoeld.

De jaren die volgden

Ongeveer halverwege de 40 kwam bij mij de klassieke vraag “Is this all there is?” boven. In loondienst werken, is dat wat ik nog tot mijn pensioen wil blijven doen? Het antwoord was, nee! In 2011 heb ik mijn baan opgezegd, na twintig jaar daar te hebben gewerkt. Dat was een hele stap, maar vanuit de gedachte dat ik maar één leven heb, was het een logische. Ik begon voor mezelf, eerst in de marketing en branding. Langzaam ben ik gegroeid naar de rol van organisatie-adviseur en coach. Het ondersteunen van teams en individuen bij hun persoonlijke groei is erg leuk werk, waar je echt waarde toe kunt voegen en mensen iets kunt leren en verder helpen. Dat gaf me veel voldoening.

En de tweede keer dat je kanker kreeg?

In het jaar dat ik 50 werd, kwam ik door toeval in een controle terecht van het bestralingsinstituut om de late effecten op te sporen van mensen die zijn bestraald vóór hun veertigste. Na een mammografie, echo en MRI bleek dat ik borstkanker had op drie plaatsen in mijn bestraalde rechterborst. De tumoren waren erg klein en ik hoefde gelukkig geen chemo. Maar ik moest wel een borstsparende operatie ondergaan en wederom zestien bestralingen afwerken. Dat laatste was heel zuur; ik had het gevoel dat ik door dit te doen ik over twintig jaar weer aan de beurt zou zijn. Gedurende de behandelingen ben ik dit keer gaan praten met iemand van maatschappelijk werk, waarnaar ik door het ziekenhuis werd verwezen. Dat was heel fijn; buiten mijn eigen kring doornemen wat er 22 jaar daarvoor en nu allemaal met me gebeurde, hielp me echt.

Hoe gaat het nu met je?

Inmiddels is ook deze tweede kanker-periode al weer zes jaar geleden en ik heb dat achter me gelaten. Door met de coachpraktijk, Doorleven na kanker te starten, heb ik het er ineens wel weer veel over. Eigenlijk veel meer dan ik jaren heb gedaan. Het delen van mijn geschiedenis met mensen die ik pas net ken, voelt vreemd. Meestal deed ik dat als ik iemand al even kende. Dit blog en mijn historie nu online zetten voelt als een overwinning. Maar ik doe dit voor het goede doel. Namelijk mensen steunen die met kanker te maken hebben gehad. Met als gedachte dat het inzetten van mijn werkervaring als coach en mijn persoonlijke ervaring met kanker mensen helpt zelf ook stappen te gaan zetten. Het is een rot-ziekte en ziek zijn is helemaal niet leuk. Hoe vreemd dat ook klinken mag, ik had het niet willen missen. Want ik heb veel over mezelf geleerd en over hoe andere mensen reageren. Dat inzicht gun ik iedereen en als je daar hulp bij nodig hebt ben ik er voor je.

 

 

 

 

 

 

Dit vind je misschien ook leuk…

E-coaching, wat is dat?

E-coaching, wat is dat?

Het is zeker niet nieuw, e-coaching. Het is wel een actuele manier van coaching in deze corona tijd. Anne Ribbers en...